Vorige week donderdag werd het rapport ‘ Jongeren en hun islam’ gepresenteerd. Het rapport is een weergave van onderzoek van het Verwey-Jonker instituut en het Forum. Uit het rapport blijkt dat islamitische jongeren regelmatig worstelen met hun positie van moslim in Nederland. Ze vinden dat ze te weinig steun krijgen om in Nederland hun geloof te ontwikkelen. Ze ervaren dat in de samenleving vaak geen ruimte bestaat voor ‘hun islam’ en dat ze trucs moeten toepassen om als moslim te kunnen doen wat ze willen. Ze moeten bijvoorbeeld stiekem bidden tijdens de pauze van hun opleiding of werk.
De jongeren worden door anderen uit hun omgeving vaak aangesproken op het (wan-)gedrag van willekeurige moslims. Hoewel zij daar dan zelf niets mee te maken hebben, krijgen zij het gevoel zich te moeten verantwoorden voor die ander. De jongeren hebben daarom behoefte aan begeleiding. Hoe kunnen zij bijvoorbeeld beter omgaan met lastige vragen over de islam of met gevoelens van krenking? Met dit soort vragen kunnen jongeren bij te weinig mensen terecht. Hun ouders hebben te weinig antwoorden en opvoedingsondersteuning wordt ook aangeraden. Maar voor dit moment geldt dat jongeren op het internet of bij elkaar naar antwoorden zoeken.
Waar het om gaat, zei een van de jongeren tijdens de presentatie, is erkenning. Door de constante stroom aan negativiteit over moslims (vooral in de media), racisme en negatieve bejegening, voelen zij zich niet als volwaardig Nederlandse burger geaccepteerd en erkend.
Een respondent in het onderzoek gaf aan blij te zijn dat niet aan haar te zien is dat ze moslim is. Vrouwen met een bedektere kledingsstijl ervaren het leven als moslima in Nederland als moeilijk. Ze voelen zich vaak onbegrepen en worden soms ook anders behandeld.
De jongeren die tijdens de presentatie aanwezig waren waarschuwden voor slachtofferdenken. Dit is volgens hen misschien de makkelijkste weg, maar ook de weg die moslims geen stap verder zal brengen. Volgens de jongeren zou het beter zijn om met iedereen die op hun pad komt, toch weer in gesprek te gaan, weer uit te leggen waar ze voor staan, weer te beargumenteren waarom zij een bepaalde gewoonte hebben. Niet langs de zijlijn gaan staan, maar in gesprek gaan. En als ze een keer geen zin hebben zich te verantwoorden voor het (wan-)gedrag van een of andere moslim, dan moeten ze gewoon roepen: It wasn’t me!, aldus Al Kandoussi, die tijdens de presentatie zorgde voor een humoristische vertolking van het onderzoek.
Het onderzoek werd aangeboden aan stadsdeelvoorzitter Marcouch. Volgend jaar, op precies 13 november 2009, willen de jongeren opnieuw met Marcouch in gesprek om te horen wat hij met hun aanbevelingen heeft gedaan.